به مهر فریدون دل آگنده بود

خردمند مام فریدون چو دید

که بر جفت او بر چنان بد رسید

فرانک بدش نام و فرخنده بود

پر از داغ دل خسته روزگار

همی رفت پویان بدان مرغزار

کجا نامور گاو برمایه بود