بارنامه روح حیوانیست این

چشم بی این نور چه بود جز خراب

جان ز ریش و سبلت تن فارغست

لیک تن بی جان بود مردار و پست

پیشتر رو روح انسانی ببین

بگذر از انسان هم و از قال و قیل

تا لب دریای جان جبرئیل