می کشی سر خویش را سر می کنی

این همه که مرده و پژمرده ای

زان بود که ترک سرور کرده ای

از کسل وز بخل وز ما و منی

هم چو استوری که بگریزد ز بار

او سر خود گیرد اندر کوهسار

صاحبش در پی دوان کای خیره سر