هم چو استوری که بگریزد ز بار

زان بود که ترک سرور کرده ای

از کسل وز بخل وز ما و منی

می کشی سر خویش را سر می کنی

او سر خود گیرد اندر کوهسار

صاحبش در پی دوان کای خیره سر

هر طرف گرگیست اندر قصد خر