هین بمگریز از تصرف کردنم

که نبینی زندگانی را دگر

آن مگیر آخر بمانی از علف

آتش از بی هیزمی گردد تلف

وز گرانی بار که جانت منم

تو ستوری هم که نفست غالبست

حکم غالب را بود ای خودپرست