وز گرانی بار که جانت منم

آن مگیر آخر بمانی از علف

آتش از بی هیزمی گردد تلف

هین بمگریز از تصرف کردنم

تو ستوری هم که نفست غالبست

حکم غالب را بود ای خودپرست

خر نخواندت اسپ خواندت ذوالجلال