نه ز عقل روشن چون گنج بود

این تمنی هم ز بی عقلی اوست

که نبیند کان حماقت را چه خوست

آن ندامت از نتیجه رنج بود

چونک شد رنج آن ندامت شد عدم

می نیرزد خاک آن توبه و ندم

آن ندم از ظلمت غم بست بار