چونک شد رنج آن ندامت شد عدم

که نبیند کان حماقت را چه خوست

آن ندامت از نتیجه رنج بود

نه ز عقل روشن چون گنج بود

می نیرزد خاک آن توبه و ندم

آن ندم از ظلمت غم بست بار

پس کلام اللیل یمحوه النهار