چون رود جان می شود او باز خاک

هست از خاکی و آن را صد نشان

که مدد از خاک می گیرد تنت

از غذایی خاک پیچد گردنت

اندر آن گور مخوف سهمناک

هم تو و هم ما و هم اشباه تو

خاک گردند و نماند جاه تو