هم چو آن زنگی که در آیینه دید

آن همی دیدی و بتر می شدی

نقشهای زشت خوابت می نمود

می رمیدی زان و آن نقش تو بود

روی خود را زشت و بر آیینه رید

که چه زشتی لایق اینی و بس

زشتیم آن تواست ای کور خس