این زمان غم را تبرا دادمی

بودم از گنج نهانی بی خبر

ورنه دستنبوی من بودی تبر

آه گر داد تبر را دادمی

چشم را بر نقش می انداختم

هم چو طفلان عشقها می باختم

پس نکو گفت آن حکیم کامیار