پس نکو گفت آن حکیم کامیار

این زمان غم را تبرا دادمی

چشم را بر نقش می انداختم

هم چو طفلان عشقها می باختم

که تو طفلی خانه پر نقش و نگار

در الهی نامه بس اندرز کرد

که بر آر دودمان خویش گرد