چون کنند آخر کسی را پایدار

مشرق و مغرب چو تو بس دیده اند

که سر ایشان ز تن ببریده اند

مشرق و مغرب که نبود بر قرار

تو بدان فخر آوری کز ترس و بند

چاپلوست گشت مردم روز چند

هر کرا مردم سجودی می کنند