خواست مردن قالبش بی کار شد

که نماند از تف آتش اشک او

آنچنان پر شد ز دود و درد شاه

که نمی یابید در وی راه آه

عمر مانده بود شه بیدار شد

شادیی آمد ز بیداریش پیش

که ندیده بود اندر عمر خویش