هم تو گویی خویش کالعقل عقال

کهنه دوزان گر بدیشان صبر و حلم

جمله نودوزان شدندی هم به علم

بس بکوشی و بخر از کلال

هم چو آن مرد مفلسف روز مرگ

عقل را می دید بس بی بال و برگ

بی غرض می کرد آن دم اعتراف