سر بلندم من دو چشم من بلند

بی عثاری و کم اندر رو فتی

گفت گر چه هر سعادت از خداست

در میان ما و تو بس فرقهاست

بینش عالی امانست از گزند

از سر که من ببینم پای کوه

هر گو و هموار را من توه توه