بدو گفت گیو ای سر سرکشان

بر نامداران و شیران برد

جهان را به مردی به پای آورد

همان کین ما را بجای آورد

ز فر بزرگی چه داری نشان

نشان سیاوش پدیدار بود

چو بر گلستان نقطه قار بود