ز فر بزرگی چه داری نشان

جهان را به مردی به پای آورد

همان کین ما را بجای آورد

بدو گفت گیو ای سر سرکشان

نشان سیاوش پدیدار بود

چو بر گلستان نقطه قار بود

تو بگشای و بنمای بازو به من