برهنه تن خویش بنمود شاه

چو بر گلستان نقطه قار بود

تو بگشای و بنمای بازو به من

نشان تو پیداست بر انجمن

نگه کرد گیو آن نشان سیاه

که میراث بود از گه کیقباد

درستی بدان بد کیان را نژاد