خوردن تن مانع این خوردنست

بهر او خود را تو فربه می کنی

کار خود کن روزی حکمت بچر

تا شود فربه دل با کر و فر

جان چو بازرگان و تن چون ره زنست

شمع تاجر آنگهست افروخته

که بود ره زن چو هیزم سوخته