شمع تاجر آنگهست افروخته

تا شود فربه دل با کر و فر

خوردن تن مانع این خوردنست

جان چو بازرگان و تن چون ره زنست

که بود ره زن چو هیزم سوخته

که تو آن هوشی و باقی هوش پوش

خویشتن را گم مکن یاوه مکوش