چه عجب گر روح موطنهای خویش

نیست آن من درینجاام گرو

بل چنان داند که خود پیوسته او

هم درین شهرش به دست ابداع و خو

که بدستش مسکن و میلاد پیش

می نیارد یاد کین دنیا چو خواب

می فرو پوشد چو اختر را سحاب