کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 31

کوه بر که بی شمار و بی عدد

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

28
از عجبهای حق ای حبر نکو
#
29
گفت اینک دشت سیصدساله راه
#
30
کوههای برف پر کردست شاه
#
31
کوه بر که بی شمار و بی عدد
انتخاب‌شده
32
می رسد در هر زمان برفش مدد
#
33
کوه برفی می زند بر دیگری
#
34
می رساند برف سردی تا ثری
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 31 از «بخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره» است.