کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 34

می رساند برف سردی تا ثری

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

31
کوه بر که بی شمار و بی عدد
#
32
می رسد در هر زمان برفش مدد
#
33
کوه برفی می زند بر دیگری
#
34
می رساند برف سردی تا ثری
انتخاب‌شده
35
کوه برفی می زند بر کوه برف
#
36
دم به دم ز انبار بی حد و شگرف
#
37
گر نبودی این چنین وادی شها
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 34 از «بخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره» است.