کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 35

کوه برفی می زند بر کوه برف

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

32
می رسد در هر زمان برفش مدد
#
33
کوه برفی می زند بر دیگری
#
34
می رساند برف سردی تا ثری
#
35
کوه برفی می زند بر کوه برف
انتخاب‌شده
36
دم به دم ز انبار بی حد و شگرف
#
37
گر نبودی این چنین وادی شها
#
38
تف دوزخ محو کردی مر مرا
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 35 از «بخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره» است.