همی بود تاپیش او رفت گیو

همین رنج بد در جهان گنج من

چو یک نیمه ببرید زان کوه شاه

گران کرد باز آن عنان سیاه

چنین گفت بیدار دل شاه نیو

که شاید که اندیشه پهلوان

کنم آشکارا به روشن روان