بدو گفت گیو ای شه سرفراز

چنین گفت بیدار دل شاه نیو

که شاید که اندیشه پهلوان

کنم آشکارا به روشن روان

سزد کاشکارا بود بر تو راز

تو از ایزدی فر و برز کیان

به موی اندر آیی ببینی میان