جرعه خاک آمیز چون مجنون کند

خاک را شاهان همی لیسند از آن

جرعه حسنست اندر خاک گش

که به صد دل روز و شب می بوسیش

مر ترا تا صاف او خود چون کند

هر کسی پیش کلوخی جامه چاک

که آن کلوخ از حسن آمد جرعه ناک