بیشتر رفتست و بیگاهست روز

صید مردم کردن از دام وداد

زان شکار و انبهی و باد و بود

دست در کن هیچ یابی تار و پود

تو به جد در صید خلقانی هنوز

آن یکی می گیر و آن می هل ز دام

وین دگر را صید می کن چون لام