صیقل او را دیر باز آرد به دست

تا جلا باشد مر آن آیینه را

که صفا آید ز طاعت سینه را

لیک گر آیینه از بن فاسدست

وان گزین آیینه که خوش مغرس است

اندکی صیقل گری آن را بس است