کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 40

که رخ مه در فراق او گریست

شاعرمولوی

اثربخش ۲۶ - قصه آن حکیم کی دید طاوسی را کی پر زیبای خود را می کند به منقار و می انداخت و تن خود را کل و زشت می کرد از تعجب پرسید کی دریغت نمی آید گفت می آید اما پیش من جان از پر عزیزتر است و این پر عدوی جان منست

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

37
آنچنان رویی که چون شمس ضحاست
#
38
آنچنان رخ را خراشیدن خطاست
#
39
زخم ناخن بر چنان رخ کافریست
#
40
که رخ مه در فراق او گریست
انتخاب‌شده
41
یا نمی بینی تو روی خویش را
#
42
ترک کن خوی لجاج اندیش را
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 40 از «بخش ۲۶ - قصه آن حکیم کی دید طاوسی را کی پر زیبای خود را می کند به منقار و می انداخت و تن خود را کل و زشت می کرد از تعجب پرسید کی دریغت نمی آید گفت می آید اما پیش من جان از پر عزیزتر است و این پر عدوی جان منست» است.