کم ز ماه نو شد آن بدر شریف

باز چون ابری بیاید رانده

رفت نور از مه خیالی مانده

از حجاب ابر نورش شد ضعیف

مه خیالی می نماید ز ابر و گرد

ابر تن ما را خیال اندیش کرد

لطف مه بنگر که این هم لطف اوست