دایه عاریه بود روزی سه چار

چشم در اصل ضیا مشغول شد

تا بداند ملک را از مستعار

وین رباط فانی از دارالقرار

مادرا ما را تو گیر اندر کنار

پر من ابرست و پرده ست و کثیف

ز انعکاس لطف حق شد او لطیف