کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 43

دست تو از اهل آن بیعت شود

شاعرمولوی

اثربخش ۳۵ - در بیان آنک ما سوی الله هر چیزی آکل و ماکولست هم چون آن مرغی کی قصد صید ملخ می کرد و به صید ملخ مشغول می بود و غافل بود از باز گرسنه کی از پس قفای او قصد صید او داشت اکنون ای آدمی صیاد آکل از صیاد و آکل خود آمن مباش اگر چه نمی بینیش به نظر چشم به نظر دلیل و عبرتش می بین تا چشم نیز باز شدن

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

40
تا که باز آید خرد زان خوی بد
#
41
چونک دست خود به دست او نهی
#
42
پس ز دست آکلان بیرون جهی
#
43
دست تو از اهل آن بیعت شود
انتخاب‌شده
44
که یدالله فوق ایدیهم بود
#
45
چون بدادی دست خود در دست پیر
#
46
پیر حکمت که علیمست و خطیر
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 43 از «بخش ۳۵ - در بیان آنک ما سوی الله هر چیزی آکل و ماکولست هم چون آن مرغی کی قصد صید ملخ می کرد و به صید ملخ مشغول می بود و غافل بود از باز گرسنه کی از پس قفای او قصد صید او داشت اکنون ای آدمی صیاد آکل از صیاد و آکل خود آمن مباش اگر چه نمی بینیش به نظر چشم به نظر دلیل و عبرتش می بین تا چشم نیز باز شدن» است.