کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 89

درخور عقل تو گفتم این جواب

شاعرمولوی

اثربخش ۳۵ - در بیان آنک ما سوی الله هر چیزی آکل و ماکولست هم چون آن مرغی کی قصد صید ملخ می کرد و به صید ملخ مشغول می بود و غافل بود از باز گرسنه کی از پس قفای او قصد صید او داشت اکنون ای آدمی صیاد آکل از صیاد و آکل خود آمن مباش اگر چه نمی بینیش به نظر چشم به نظر دلیل و عبرتش می بین تا چشم نیز باز شدن

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

86
دام تو خود بر پرت چفسیده است
#
87
بر کنم من میخ این منحوس دام
#
88
از پی کامی نباشم طلخ کام
#
89
درخور عقل تو گفتم این جواب
انتخاب‌شده
90
فهم کن وز جست و جو رو بر متاب
#
91
بسکل این حبلی که حرص است و حسد
#
92
یاد کن فی جیدها حبل مسد
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 89 از «بخش ۳۵ - در بیان آنک ما سوی الله هر چیزی آکل و ماکولست هم چون آن مرغی کی قصد صید ملخ می کرد و به صید ملخ مشغول می بود و غافل بود از باز گرسنه کی از پس قفای او قصد صید او داشت اکنون ای آدمی صیاد آکل از صیاد و آکل خود آمن مباش اگر چه نمی بینیش به نظر چشم به نظر دلیل و عبرتش می بین تا چشم نیز باز شدن» است.