بر بقای جسم چون چفسیده ای

هست صد چندان میان منزلین

آن طرف که از نما تا روح عین

در فناها این بقاها دیده ای

هین بده ای زاغ این جان باز باش

پیش تبدیل خدا جانباز باش

تازه می گیر و کهن را می سپار