اشتهاام نیست هستم ناتوان

آن خری شد تخمه وز خوردن بماند

پس برسم دعوت آهو را بخواند

سر چنین کرد او که نه رو ای فلان

گفت می دانم که نازی می کنی

یا ز ناموس احترازی می کنی

گفت او با خود که آن طعمه توست