حله می پرد ز من در امتحان

گفت آن دادست و اینت داوریست

جبرئیلا سجده می کردی به جان

چون کنون می رانیم تو از جنان

هم چو برگ از نخ در فصل خزان

آن رخی که تاب او بد ماه وار

شد به پیری هم چو پشت سوسمار