گل نماند خارها ماند سیاه

ذره ذره ش در شعاع نور شوق

وآنک آنش نیست باغ بی ثمر

که خزانش می کند زیر و زبر

زرد و بی مغز آمده چون تل کاه

تا چه زلت کرد آن باغ ای خدا

که ازو این حله ها گردد جدا