زهر قتالست هین ای ممتحن

تا چه زلت کرد آن باغ ای خدا

که ازو این حله ها گردد جدا

خویشتن را دید و دید خویشتن

شاهدی کز عشق او عالم گریست

عالمش می راند از خود جرم چیست

جرم آنک زیور عاریه بست