باز وا پرسد که خنده بر چه بود

که همی بیند که می خندند قوم

کر بخندد هم چو ایشان آن زمان

بیخبر از حالت خندندگان

پس دوم کرت بخندد چون شنود

پس مقلد نیز مانند کرست

اندر آن شادی که او را در سرست