پس بخندد چون سحر بار دوم

آبگینه هم بداند از غروب

که آن لمع بود از مه تابان خوب

چونک چشمش را گشاید امر قم

خنده ش آید هم بر آن خنده خودش

که در آن تقلید بر می آمدش

گوید از چندین ره دور و دراز