لیک دلهاشان چون قاسی گشته بود

که بریشان آمد آن قهر گران

چون تضرع می نکردند آن نفس

تا بلا زیشان بگشتی باز پس

آن گنههاشان عبادت می نمود

تا نداند خویش را مجرم عنید

آب از چشمش کجا داند دوید