تا نخستین نور خور بر تو زند

جز که صاحب خوان درویشی لئیم

ظن بد کم بر به رزاق کریم

سر برآور هم چو کوهی ای سند

که آن سر کوه بلند مستقر

هست خورشید سحر را منتظر