کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 17

چونک هوشش رفت و پایش بر گشاد

شاعرمولوی

اثربخش ۹۰ - نوبت جستن رسیدن به نصوح و آواز آمدن که همه را جستیم نصوح را بجویید و بیهوش شدن نصوح از آن هیبت و گشاده شدن کار بعد از نهایت بستگی کماکان یقول رسول الله صلی الله علیه و سلم اذا اصابه مرض او هم اشتدی ازمه تنفرجی

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

14
رفت شادان پیش اصل خویشتن
#
15
جان چو باز و تن مرورا کنده ای
#
16
پای بسته پر شکسته بنده ای
#
17
چونک هوشش رفت و پایش بر گشاد
انتخاب‌شده
18
می پرد آن باز سوی کیقباد
#
19
چونک دریاهای رحمت جوش کرد
#
20
سنگها هم آب حیوان نوش کرد
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 17 از «بخش ۹۰ - نوبت جستن رسیدن به نصوح و آواز آمدن که همه را جستیم نصوح را بجویید و بیهوش شدن نصوح از آن هیبت و گشاده شدن کار بعد از نهایت بستگی کماکان یقول رسول الله صلی الله علیه و سلم اذا اصابه مرض او هم اشتدی ازمه تنفرجی» است.