کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 31

گفت ای دل گرچه خود تن می زنی

شاعرمولوی

اثربخش ۱۰۰ - در تقریر معنی توکل حکایت آن زاهد کی توکل را امتحان می کرد از میان اسباب و شهر برون آمد و از قوارع و ره گذر خلق دور شد و ببن کوهی مهجوری مفقودی در غایت گرسنگی سر بر سر سنگی نهاد و خفت و با خود گفت توکل کردم بر سبب سازی و رزاقی تو و از اسباب منقطع شدم تا ببینم سببیت توکل را

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

28
بسته دندانهاش را بشکافتند
#
29
ریختند اندر دهانش شوربا
#
30
می فشردند اندرو نان پاره ها
#
31
گفت ای دل گرچه خود تن می زنی
انتخاب‌شده
32
راز می دانی و نازی می کنی
#
33
گفت دل دانم و قاصد می کنم
#
34
رازق الله است بر جان و تنم
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 31 از «بخش ۱۰۰ - در تقریر معنی توکل حکایت آن زاهد کی توکل را امتحان می کرد از میان اسباب و شهر برون آمد و از قوارع و ره گذر خلق دور شد و ببن کوهی مهجوری مفقودی در غایت گرسنگی سر بر سر سنگی نهاد و خفت و با خود گفت توکل کردم بر سبب سازی و رزاقی تو و از اسباب منقطع شدم تا ببینم سببیت توکل را» است.