کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 48

که زهی ملک و زهی عرصه فراخ

شاعرمولوی

اثربخش ۱۰۷ - حکایت آن شخص کی از ترس خویشتن را در خانه ای انداخت رخها زرد چون زعفران لبها کبود چون نیل دست لرزان چون برگ درخت خداوند خانه پرسید کی خیرست چه واقعه است گفت بیرون خر می گیرند به سخره گفت مبارک خر می گیرند تو خر نیستی چه می ترسی گفت خر به جد می گیرند تمییز برخاسته است امروز ترسم کی مرا خر گیرند

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

45
صحن ارض الله واسع آمده
#
46
هر درختی از زمینی سر زده
#
47
بر درختان شکر گویان برگ و شاخ
#
48
که زهی ملک و زهی عرصه فراخ
انتخاب‌شده
49
بلبلان گرد شکوفه پر گره
#
50
که از آنچ می خوری ما را بده
#
51
این سخن پایان ندارد کن رجوع
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 48 از «بخش ۱۰۷ - حکایت آن شخص کی از ترس خویشتن را در خانه ای انداخت رخها زرد چون زعفران لبها کبود چون نیل دست لرزان چون برگ درخت خداوند خانه پرسید کی خیرست چه واقعه است گفت بیرون خر می گیرند به سخره گفت مبارک خر می گیرند تو خر نیستی چه می ترسی گفت خر به جد می گیرند تمییز برخاسته است امروز ترسم کی مرا خر گیرند» است.