کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 52

تو به من خود را طمع نبود فره

شاعرمولوی

اثربخش ۱۱۴ - آمدن شیخ بعد از چندین سال از بیابان به شهر غزنین و زنبیل گردانیدن به اشارت غیبی و تفرقه کردن آنچ جمع آید بر فقرا هر که را جان عز لبیکست نامه بر نامه پیک بر پیکست چنانک روزن خانه باز باشد آفتاب و ماهتاب و باران و نامه و غیره منقطع نباشد

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

49
امر و فرمان بود نه حرص و طمع
#
50
آن چنان جان حرص را نبود تبع
#
51
گر بگوید کیمیا مس را بده
#
52
تو به من خود را طمع نبود فره
انتخاب‌شده
53
گنجهای خاک تا هفتم طبق
#
54
عرضه کرده بود پیش شیخ حق
#
55
شیخ گفتا خالقا من عاشقم
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 52 از «بخش ۱۱۴ - آمدن شیخ بعد از چندین سال از بیابان به شهر غزنین و زنبیل گردانیدن به اشارت غیبی و تفرقه کردن آنچ جمع آید بر فقرا هر که را جان عز لبیکست نامه بر نامه پیک بر پیکست چنانک روزن خانه باز باشد آفتاب و ماهتاب و باران و نامه و غیره منقطع نباشد» است.