تا شپش جویم من از پیراهنت

هر دمت گوید که جانم مفرشت

هم چو آن چوپان که می گفت ای خدا

پیش چوپان و محب خود بیا

چارقت دوزم ببوسم دامنت

کس نبودش در هوا و عشق جفت

لیک قاصر بود از تسبیح و گفت