هین ببر که جان ز جان کندن رهید

گر عصا بستانی از پیری شها

بیش رنجد که آن گروه از دست و پا

نعره لاضیر بر گردون رسید

ما بدانستیم ما این تن نه ایم

از ورای تن به یزدان می زییم

ای خنک آن را که ذات خود شناخت